CHILDREN have the right NOT to be silent’’ - Τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να μη μένουν σιωπηλά- Μαρία Λάμπρου

Εδώ και μήνες η ανθρωπότητα βάλλεται από έναν αόρατο εχθρό. Συνάνθρωποί μας χάνουν καθημερινά τη ζωή τους, άλλοι παλεύουν με το θάνατο, ενώ κάποιοι άλλοι σφυρίζουν προκλητικά αδιάφορα , με τη μάσκα κολάρο.  Δεν σας κρύβω ότι καθημερινά αγωνιώ στον εργασιακό μου χώρο ντυμένη σαν ‘’αστροναύτης’’  εφαρμόζοντας αυστηρά το πρωτόκολλο για τη διασφάλιση των ασθενών μου, της υγείας μου και των ανθρώπων που άμεσα ή έμμεσα έρχομαι σε επαφή. Η έννοια της ’’ελευθερίας’’ έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα, καθώς τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από την υγεία και τη ζωή. Αυτή η άνιση μάχη με τον ιό θ΄αφήσει πίσω της ό,τι κι ένας πόλεμος: Νεκρούς, ασθενείς, ψυχολογικά ευάλωτους, ψυχικά τραυματισμένους, οικονομικά κατεστραμένους, παιδιά που πεινούν!                                           

Ίσως όμως διδάξει και πολλά.  Ελπίζω! Αλληλεγγύη, αλληλοσεβασμό, αγάπη προς τον συνάνθρωπο, πίστη στον Θεό, ελπίδα και αισιοδοξία για το μέλλον.  Με νότες αισιοδοξίας, ξεκίνησε σήμερα η μέρα μου, καθώς έπεσαν στα χέρια μου ενδιαφέροντα άρθρα.  Το 2021 << Η ανακαινισμένη Εθνική Πινακοθήκη με εμπλουτισμένες τις εκπληκτικές μόνιμες συλλογές της ανοίγει ξανά τις πόρτες της >> γράφει η Μ. Λεμονιά στο Πρώτο Θέμα. << Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά έργα που έχουν πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.  Η νέα πινακοθήκη θα είναι ένα ακόμη κόσμημα για την Αθήνα. Η ‘’Λαϊκή αγορά’’ του Παναγιώτη Τέτση, ένα έργο μνημειακών διαστάσεων θα υποδέχεται το κοινό με ένα ευανάγνωστο μήνυμα: ‘’Η Εθνική Πινακοθήκη είναι ανοιχτή για όλο τον κόσμο, όπως μια λαϊκή αγορά’’. Η λαϊκή αγορά είναι ένα πανηγύρι αισθήσεων. Το ίδιο και η τέχνη. Μόνο που η απόλαυση που προσφέρει η τέχνη είναι πνευματική>>.                                                                                                     

Σε πείσμα λοιπόν των καιρών, η θέληση και η αγάπη  για την τέχνη δεν ξεθωριάζει, αλλά αναγεννάται και τροφοδοτείται.                                                         

 Και  όπως αναφέρει η Δ/ντρια της  Ε.Π. κα Μαρίνα Λαμπράκη- Πλάκα : << Αν βάλεις στόχο αυτό που εγώ ονομάζω δημιουργική ουτοπία… είναι βέβαιο ότι θα φτάσεις κάποτε στο ποθητό αποτέλεσμα. Θέλω η Εθνική Πινακοθήκη να γίνει το σπίτι όλων των Ελλήνων. Η Τέχνη είναι προνόμιο των πολλών>>.                                                                                            

Από την άλλη το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού αξιοποιεί ένα διατηρητέο κτίριο και δύο βοηθητικά κτίσματα στην Πλάκα, για να στεγάσει τη σπουδαία πολιτιστική κληρονομιά του νομπελίστα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη.                                                                                                       

Είναι αναμφισβήτητη η ευεργετική επίδραση της τέχνης. Καθοριστική στη διαμόρφωση και την κοινωνικοποίηση του ατόμου. Ανθεί ακόμα και σε χαλεπούς καιρούς. Είναι προσόν να μετατρέπεται το συναίσθημα, το βίωμα, η ωμή πραγματικότητα, το όμορφο ή το άσχημο σε εικόνα ή λόγο.  Αυτό ακριβώς κάνει η Τέχνη. Δεν μένει ποτέ σιωπηλή, θα έλεγα παραφράζοντας τον τίτλο της εικαστικής έκθεσης ‘’ CHILDREN have the right NOT to be silent’’  - Τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να μη μένουν σιωπηλά. Πρόκειται για ομαδική έκθεση που διοργανώνει η Διεθνής Πολιτιστική  Πλατφόρμα ART HUB ATHENS υπό την επιμέλεια της Τώνιας Νησωτάκη και υπεύθυνο επικοινωνίας τον Δημήτρη Λαζάρου. 

Η έκθεση στεγάζεται στον εμβληματικό  χώρο του Ιδρύματος Εικαστικών Τεχνών Τσιχριτζή, Κασσαβέτη 18, στην Κηφισιά και θα ανοίξει τις πύλες της για το κοινό μόλις οι συνθήκες το επιτρέψουν. Έως τότε λειτουργεί διαδικτυακά, στην πολιτιστική σελίδα www.art-profiles.net του Δημήτρη Λαζάρου. Η επιμελήτρια εκθέσεων κα Νησωτάκη αναφέρει μεταξύ άλλων :  << Ο επισκέπτης περιπλανάται ανάμεσα στα εικαστικά παιδιά των συμμετεχόντων καλλιτεχνών, αναστοχάζεται, επιστρέφει σε μνήμες….Ορμώμενος από τη συνομιλία αυτή , προσδιορίζει εκ νέου το ζήτημα και διαγράφει στη συνείδησή του, την ανάγκη εξασφάλισης ενός κόσμου στον οποίο τα παιδικά δικαιώματα θα αποτελούν αδιαμφισβήτητη καθολική πραγματικότητα. Πρόκειται για μια διαδικασία κοινωνικής αφύπνισης εφορμώμενης από το οπτικό ερέθισμα>>.

 

 Για την ομάδα Pearls n'Roses 

    Μαρία Λάμπρου

(13 Δεκεμβρίου 2020)

Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι: Η ζωγράφος που εξύμνησε το γυναικείο θάρρος- Μαρία Λάμπρου

Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι - Google Doodle: Η ζωγράφος που εξύμνησε το γυναικείο θάρρος

Πηγή: Βικιπαίδεια 

Την Ιταλίδα ζωγράφο Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι (Artemisia Gentileschi) τιμά σήμερα η Google αφιερώνοντάς της το σημερινό της Google Doodle, με αφορμή τη συμπλήρωση 427 χρόνων από τη γέννησή της, την 8η Ιουλίου του 1593.
Κόρη του ζωγράφου Οράτσιο Τζεντιλέσκι, μαθήτευσε δίπλα στον πατέρα της στη Ρώμη και το 1610 παρήγαγε το πρώτο της έργο η «Η Σωσσάννα και οι γέροι».
Το 1611 ο συνεργάτης του πατέρα της ζωγράφος Αγκοστίνο Τάσσι βίασε την Αρτεμίζια και εν συνεχεία της υποσχέθηκε γάμο, εξασφαλίζοντας έτσι τη συνέχιση των ερωτικών τους σχέσεων. Η υπόσχεση δεν εκπληρώθηκε και, εννέα μήνες μετά τον βιασμό, ο Οράτσιο Τζεντιλέσκι κίνησε δίωξη κατά του Τάσσι ο οποίος, ύστερα από επτάμηνη δίκη, καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους.
Η δίκη εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο σκάνδαλο της Ρώμης εκείνη την εποχή. Η Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι από κατήγορος βρέθηκε να λογοδοτεί στο δικαστήριο σαν να ήταν αυτή κατηγορούμενη. Υποβλήθηκε σε αναγκαστική γυναικολογική εξέταση ενώπιον του δικαστηρίου, για να αποδειχθεί η ειλικρίνεια της καταγγελίας της.
Ο δικαστής είχε προτείνει έναν ακόμη τρόπο βασανισμού, ο οποίος και εφαρμόστηκε. Γύρω από τα δάχτυλά της τοποθετήθηκαν συσκευές σύνθλιψης, που τραβούσαν τα δάχτυλα δυνατά. Σε ένα γραπτό ντοκουμέντο 400 ετών που έχει διασωθεί από τη δίκη, η Αρτεμίζια εκείνη την ώρα κοίταξε τον βιαστή της και του είπε «Αυτοί οι σφιγκτήρες είναι το δαχτυλίδι γάμου που μου υποσχέθηκες».
Αργότερα η Αρτεμίζια παντρεύτηκε τον ζωγράφο Πιεραντόνιο Στιαττέζι, εγκαταστάθηκε στη Φλωρεντία και είχε εξαιρετική σταδιοδρομία. Έγινε αυλική ζωγράφος, ευνοούμενη των Μεδίκων και ήταν η πρώτη γυναίκα που έγινε μέλος της Accademia delle Arti del Disegno (Ακαδημίας των Τεχνών της Σχεδίασης). Δημιούργησε όμως πολλά χρέη, ο γάμος της διαλύθηκε και το 1621 επέστρεψε στην Ρώμη.

Το 1630, όπως αναφέρει η wikipedia, εγκαταστάθηκε στη Νάπολι, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής της, εκτός από την περίοδο της παραμονής της στην Αγγλία, όταν συνεργάστηκε και πάλι με τον πατέρα της που είχε γίνει αυλικός ζωγράφος του Καρόλου Α΄ το 1638. Ο Οράτσιο πέθανε το 1639 και η Αρτεμίζια επέστρεψε στη Νάπολη.
Όλα σχεδόν τα έργα της Αρτεμίζια (που ήταν μια από τους καλύτερους Καραβατζίστι) έχουν γυναίκες πρωταγωνίστριες -με προτίμηση στις βιβλικές μορφές- που τις διακρίνει το θάρρος, η αποφασιστικότητα και η ισχυρή προσωπικότητα και όχι οι γυναικείες ιδιότητες της ευαισθησίας και της αδυναμίας.
Ειδικά το έργο της «Η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη» είναι ένας πίνακας αιματηρής αγωνίας και φρίκης. Το ζωγράφισε σε πολλές παραλλαγές αλλά αυτή που βρίσκεται στο  Ουφίτσι είναι η εντυπωσιακότερη. Είναι πολύ πιθανό να εμπνεύστηκε από την ανάμνηση του  βιασμού της.

Τα γνωστότερα έργα της

Η Σωσάννα και οι γέροι, 1610, Pommersfelden, Schloss Weißenstein

Η Σαλώμη με το κεφάλι του Βαπτιστή, 1610-1615, Βουδαπέστη, Μουσείο Καλών Τεχνών

Η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη, 1614-1620, Φλωρεντία, Ουφίτσι

Η Ιουδήθ και η υπηρέτριά της με το κεφάλι του Ολοφέρνη, 1615-1616, Φλωρεντία, Παλατινή Πινακοθήκη

Η αγία Αικατερίνη της Αλεξανδρείας, 1615, Φλωρεντία, Ουφίτσι

Η Ιαήλ σκοτώνει τον Σισάρα, 1620, Βουδαπέστη, Μουσείο Καλών Τεχνών

Η Εσθήρ ενώπιον του Αχασβήρου, 1628-1635,  Νέα Υόρκη, Μητροπολιτικό  Μουσείο

Ο Ιωσήφ και η γυναίκα του Πετεφρή, 1623 ή 1640, Κέιμπριτζ (Μασαχουσέτη), Fogg Museum

Για την ομάδα Pearls n'Roses 

    Μαρία Λάμπρου

Η Γενοκτονία των Ποντίων στη ζωγραφική του Γεωργίου Κόλα

 Για την  έκθεση του Κ. Φωτιάδη

·         

         

Το έργο Γενοκτονία από τη συλλογή του Γ.Κόλα, «Ποντιακή Γενοκτονία » (φωτ.: Gjergi Kola)

Στην πολυθεματική έκθεση «Πόντος – Δικαίωμα και Υποχρέωση στη Μνήμη» που επιμελείται ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας Κωνσταντίνος Φωτιάδης, συμμετέχει μεταξύ άλλων καλλιτεχνών και ο διεθνούς φήμης ζωγράφος, Γεώργιος Κόλα. (Gjergi Kola) ο οποίος ζει στην Ιταλία. Πρόκειται για έναν πολύ μεγάλο και σπουδαίο καλλιτέχνη, ο οποίος είχε φύγει από την Αλβανία, αφήνοντας τη δουλειά του ως καθηγητής και βρέθηκε στην Ελλάδα, στο χωριό Αλιάκμονας της Κοζάνης, το καλοκαίρι του 1991. Την αγάπη, τη στοργή και το πόνο, τα έβλεπε και τα αισθανόταν κάθε στιγμή. Έτσι ξεκίνησε και την «καλλιτεχνική του καριέρα» στην Ελλάδα, όπως λέει ο ίδιος σε συνέντευξη του στο Pontos-news.gr . Προσπάθησε να μάθει τι λένε τα τραγούδια των  Ποντίων, που έκρυβαν τόσο πόνο και καημό. Αλλά και οι χοροί  τους, που τον έκαναν να φαντάζεται θεατρικές παραστάσεις από την αρχαιότητα. Δύναμη, χαρά και πόνο μαζί.   

"Η ποντιακή λύρα ακουγόταν στα αυτιά μου σαν φωνές αρχαίων Ελλήνων"

Η μακρόχρονη και αποτελεσματική συνεργασία του με το μουσείο της Κοζάνης, με τον ιδρυτή του τον αξέχαστο Κωνσταντίνο Σιαμπανόπουλο, αλλά και η επαφή με πολλούς ανθρώπους από τις διάφορες ποντιακές κοινότητες, του έδωσε τη δυνατότητα να μάθει περισσότερα για τη γενοκτονία των Ποντίων.

Όμως οι πιο σημαντικές ήταν για τον Γ. Κόλα, οι συζητήσεις με τους ηλικιωμένους οι οποίοι είχαν βιώσει σκηνές φρίκης στη διάρκεια της επιθετικής και δολοφονικής στάσης από το τότε επίσημο τουρκικό κράτος. Αυτή η εμπειρία έγινε αφορμή να αποτυπώσει εικαστικά, με τον δικό του προσωπικό τρόπο,  τα γεγονότα. Όχι προκαλώντας τρόμο μέσα από τα έργα του, αλλά όπως ο ίδιος λέει, το σεβασμό προς τις αδικοχαμένες ανθρώπινες ψυχές. 

"Στοχεύοντας σε ένα μήνυμα διαμαρτυρίας για την τραγωδία που διαπράχθηκε σε βάρος της ανθρώπινης ζωής. Εναντίον παιδιών, των πιο ευαίσθητων και όμορφων πλασμάτων στον κόσμο, εναντίων μητέρων που φέρνουν στον κόσμο την ανθρώπινη ζωή, εναντίων αμάχων..."      
                                               

Ο Καθηγητής κ. Φωτιάδης επέλεξε να εκθέσει 20 έργα του καλλιτέχνη για την εν λόγω έκθεση, η οποία φιλοξενείται από τις 16 έως τις 22 Ιουνίου στην αίθουσα εκδηλώσεων του Μετρό στο Σύνταγμα, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τη 19^η Μαΐου.  

Το έργο «Η κραυγή της ορφανής» από τη συλλογή «Ποντιακή Γενοκτονία» (φωτ.:Gjergj Kola)

Ο Γεώργιος Κόλα χρησιμοποιεί απλά υλικά, θεωρώντας ότι: 

"Η τέχνη συνοδεύει την ανθρωπότητα από την προϊστορική εποχή, γεννήθηκε μαζί με τον άνθρωπο και είναι απαραίτητη για τη ζωή, τη μνήμη· αποτελεί μεγάλο κομμάτι των αξιών και των ευαισθησιών των ανθρώπων γενικά."

Μαρία Λάμπρου

Μαγιάτικο Στεφάνι του Σπύρου Βασιλείου

Μαγιάτικο Στεφάνι του Σπύρου Βασιλείου

Βιογραφικό του Σπύρου Βασιλείου

Ο Σπύρος Βασιλείου γεννήθηκε στο Γαλαξίδι το 1902. 
Είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς και αναγνωρίσιμους Έλληνες εικαστικούς. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Ήταν ζωγράφος, χαράκτης, διακοσμητής, δάσκαλος και συγγραφέας, με περισσότερα από 5.500 έργα στο ενεργητικό του. 
Πέθανε στην Αθήνα στις 22 Μαρτίου 1985.

Για την ομάδα Pearls n'Roses

Μαρία Λάμπρου

Ακάνθινος Στέφανος

Ο Ακάνθινος Στέφανος , που τοποθετήθηκε στην κεφαλή του Ιησού πριν από τη Σταύρωση, κατασκευάστηκε σύμφωνα με σύγχρονες μελέτες, από τον αγκαθωτό θάμνο «Ziziphusspina-christi», που κατάγεται από την Κίνα και ανήκει στην ευρύτερη οικογένεια των ραμνιδών, (η γνωστή στην πατρίδα μας Ζιζιφιά ή Τζιτζιφιά). Στη μελέτη αυτή συνηγορεί και το γεγονός ότι ο εν λόγω θάμνος φύεται και καλλιεργείται ευρέως στο Ισραήλ και γενικότερα σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Παλαιότερος θρύλος αναφέρεται στο φυτό Παλίουρο, το κοινώς γνωστόν ως το «αγκάθι του Χριστού», «αγκάθι γιρλάντα», «αγκάθι της Ιερουσαλήμ» ή «στέμμα από αγκάθια».  Είναι ένας πολύκλαδος, αγκαθωτός, με φλοιό σταχτωπό, με ισχυρό ριζικό σύστημα, εντονότατη παραβλαστικότητα, σκληρό και βαρύ ξύλο, φυλλοβόλος θάμνος ή μικρό δέντ ρο, οι βλαστοί του οποίου σχηματίζουν αλλεπάλληλες γωνίες αντίθετης φοράς, με ένα φύλλο και δύο παράφυλλα μισχοφυή αγκάθια (ένα ευθύ, ένα κυρτό) έξω από κάθε κόμβο. Τα φύλλα είναι ωοειδή, δίσσειρα, μήκους 1–4 εκατοστά, ευρεία, στιλπνά πράσινα, με οδοντωτή περίμετρο.

Ο πίνακας με τίτλο Ακάνθινος Στέφανος, (ελαιογραφία διαστάσεων 303Χ180 εκατοστά), δημιουργήθηκε από τον αναγεννησιακό Ιταλό ζωγράφο Τιτσιάνο, από το 1542 έως το 1543.Είναι Άλλωστε τα Άγια Πάθη του Ιησού ενέπνευσαν κατά καιρούς πολλούς καλλιτέχνες , κυρίως όμως ζωγράφους , να τα απεικονίσουν. Ο πίνακας στεγάζεται στο Μουσείο του Λούβρου, στο Παρίσι της Γαλλίας. (Μεταφέρθηκε στη Γαλλία μετά την κατάκτηση της πόλης από το Ναπολέοντα το 1797.

Ζωγραφισμένο για την εκκλησία της Santa Mariadelle Grazie στο Μιλάνο, ο χώρος συμπιέζεται στη σκηνή τοποθετώντας τις φιγούρες σε ένα ρηχό επίπεδο που οριοθετείται από τον τοίχο ενός κτηρίου. Υπάρχουν ρητές αναφορές στην αρχαιότητα: η φιγούρα του Χριστού προέρχεται από το περίφημο Λάοκον, ένα παλιό άγαλμα που ανακαλύφθηκε στη Ρώμη το 1506, ένα αρχέτυπο παραδειγματικό doloris ("παράδειγμα πόνου"). Ένα άλλο διάσημο γλυπτό, το Belvedere Torso, παρέχει το μοντέλο για το πάνω μέρος του βασανιστή στα αριστερά. Με την συμπερίληψη της προτομής του Τιβερίου Καίσαρα, μιας άμεσης αναφοράς στις ρωμαϊκές αρχές που καταδίκασαν τον Χριστό, ο Τιτσιάνο αποτίει επίσης φόρο τιμής στο κλασικό παρελθόν.

Πρόκειται για μια σκληρή σκηνή, στην οποία οι βασανιστές του Χριστού στρίβουν το στέμμα στο κεφάλι του με τα καλάμια τους, αλλά η βία ανακουφίζεται και τα βάσανα του Χριστού αναβαθμίζονται από την ομορφιά των χρωμάτων, ειδικά το μπλε και το πράσινο. Ωστόσο, στο πόδι του Χριστού που εκτείνεται στα σκαλιά, μπορεί κανείς να αισθανθεί το αίμα που ρέει μέσα από τις φλέβες κάτω από τη σάρκα. Το μοτίβο των καλάμων τεμαχίζει τις μαζικές φιγούρες, όπως τις πινελιές ενός μαχαιριού, σχηματίζοντας ένα Τριαδικό τρίγωνο στα δεξιά του κεφαλιού του Χριστού. Ένα απαράμιλλο άγγιγμα είναι το ζαχαροκάλαμο που βρίσκεται αχρησιμοποίητο στο πρώτο βήμα, ακόμα, χωρίς σκιά και θανατηφόρο, σαν ένα φίδι. 

πηγές: Βικιπαίδεια Ελλάδας, Βικιπαίδεια Αγγλίας

Για την ομάδα Pearls n'Roses

Μαρία Λάμπρου